وهابیت

امت اسلامی و مسلمانان سراسر جهان با وجود همه اختلافات اعتقادی و احکامی که در گرایش مذهبی با هم دیگر داشته اند ، اما با الهام از رهنمود های حیات بخش اسلام ، توانسته بودند در میان خود پیوند برادری و اخوت بر قرار کنند و در برابر تهاجم سنگین دشمنان قسم خورده اسلام ( یهود ، نصاری و … ) پایدار و استوار بمانند اما با کمال تاسف با پایه ریزی مبانی فکری وهابیت در قرن  هفتم و  هشتم ه .ق (به دست ابن تیمیه و تابعین او ) و ایجاد عقآید بسیار خطرناک ، این ا تحاد و همدلی امت های  اسلامی گسسته شد ، هر چند با هوشیاری علماء قرن ۷ و ۸ و…. با این خط فکری خطرناک مقابله شد و این افکار به دست فراموشی سپرده گردید اما با فرا رسیدن قرن ۱۲ هجری و توسط شخصی به نام محمد بن عبد الوهاب ، دوباره این افکار احیا گردید و او این افکار را به صورت آئین مستقل در آورد و آن را اجرایی کرد و به نوعی اهداف شوم دشمنان  دیرینه  اسلام یعنی ایجتاد تفرقه میان مسلمین و انحراف دین اسلام را عملی کرد .و تا کنون همچنان امت اسلامی از این فرقه ضالّه صدمات جبران نا پذیری خورده است لذا به نظر می رسد برای شناخت بهتر این جریان فکری الحادی ، میباست با پیشینه ی تاریخی آنان و مبانی و وافکار انحرافی آنان اشنایی پیدا کرد تا در نتیجه بتوان امت اسلامی را از ضرر های بیشتر حفظ کرد بنابر این در چند نوشتار و شماره سعی می گردد مطالبی درباره ی این آئین جعلی در موضوعات تاریخچه ی اشخاص – مبانی فکری – جنایات و ظلم و ستم های عدیده ی آنان – شبهات و پاسخ آنها و … ارائه گردد .(انشاء الله الرحمن) ادامه مطلب

نماز مسافر

شرایط شکسته شدن نماز مسافر

۱-۸ فرسخ معادل با چند کیلومتر است؟۱

۲-از کجا باید ابتدای ۸ فرسخ را محاسبه کرد و انتهای آن به کجا                                                                         ختم می شود؟۲

۱- سفر حداقل ۸ فرسخ باشد.               ۳-در صورتی که شک کنیم ۸ فرسخ شده یا خیر آیا فحص                                                                                   لازم است؟۳

۴- چگونگی طی مسافت و مسیر رفت و برگشت؟۴

۵-چنانچه بعد از خواندن نماز متوجه شویم در محاسبه مرتکب                                                                           اشتباه شده ایم تکلیف چیست؟ ادامه مطلب

مبالغه

مبالغه چیست؟

آیا مبالغه دروغ است؟

رابطه مبالغه با مجاز و استعاره چیست؟

مبالغه در لغت به‌معنای به ‌نهایت‌ رساندن، فراگرفتن و غلو کردن است در چیزی؛ و در اصطلاح آن است که سخندان بنا‌بر تزیین کلام، در وصف چیزی غلو نماید؛ و آن‌را به ‌مرتبه‌ی اعلی و درجه‌ی قصوی برساند. همچنین گفته شده مبالغه آن است که کسی جهت وصفی ادعای مرتبه‌ای از شدت یا ضعف نماید که آن مرتبه یا غریب و بعید باشد و یا محال و ممتنع تا گمان شود که آن وصف به ‌نهایت رسیده است.

از آنجا‌ که روح اثر هنری نوعا به‌ نگاهی دگرگونه به ‌مفاهیم و موضوعات است و گر‌نه ادبی نمی‌شد و کلام در حد زبان معمولی می‌ماند مبالغه نقش و تأثیری بس نیرومند در کارکرد‌های هنر‌ی سخن دارد چون یک تعریف کاربردی شعر آن است که :دروغ‌ترین آن، بهترین نوع شعرست. ادامه مطلب

حمل اولی و شایع

در علم منطق حمل اولی و شایع به دو اصطلاح به کار رفته است:

الف: حمل اولی و شایع به عقد الوضع

  • حمل اولی به عقد الوضع: یعنی حملی که در آن مفهوم موضوع محکوم علیه است، هم چنان که آیت الله مظفرقدس سره می فرمایند: اذا حکمت علی شیء بحکم قد یکون نظرک فی الحکم مقصورا علی المفهوم وحده بان یکون هو المقصود فی الحکم، کما تقول: الانسان حیوان ناطق فیقال للانسان حینئذ الانسان بالحمل الاولی. در نتیجه در مثال الانسان کلی از آنجا که کلیت از اوصاف مفهوم انسان است نه زید و بکر و خالد متشخص فلذا الانسان بما هومفهوم متصف به وصف کلیت خواهد شد. در این هنگام بیان می شود که: الانسان بالحمل الاولی کلی
  • حمل شایع به عقد الوضع: یعنی حملی که در آن مفهوم به عنوان حکایت کننده از مصادیق ملاحظه می شود، چنانچه که مرحوم مظفرقدس سره می فرمایند: قد یتعدی نظرک فی الحکم الی ابعد من ذلک، فتنظر الی ماوراء المفهوم، بان تلفظ المفهوم لتجعله حاکیا عن مصداقه و دلیلا علیه کما تقول: الانسان ضاحک او الانسان فی خسر فتشیر بفهوم الانسان الی اشخاص افراده و هی المقصوده فی الحکم و لیس ملاحظه المفهوم فی الحکم و جعله موضوعا الا للتوصل الی الحکم علی الافراد فیسمی المفهوم حینئذ “عنوانا” و المصداق “معنونا” و یقال لهذا الانسان: الانسان بالحمل الشایع (عنون، یعنون، عنونه، عنوانا، در لغت به معنای دلیل، طریق و راهنماست) ادامه مطلب

نکات نحوی صمدیه

(او بالحال فقط وضعا فامر)

فعل امر از دو دید متفاوت دارای دو زمان می باشد:

  • اگر به فعل امر از لحاظ طلب و انشاء بودن آن نگاه شود، زمان فعل امر حال است زیرا طلب و انشاء فعل در زمان حال صورت می یگرد.
  • اگر به فعل امر از لحاظ وقوع ماده ی آن نگاه شود، زمان فعل امر استقبال است زیرا وقوع ماده ی فعل در زمان آینده صورت می گیرد. ادامه مطلب