غفلت از اهمیت کسب علم دین

در برخی تعبیرات در ارزش علم‌ دین فرموده‌اند:《الکَمالُ کلُّ الکَمالِ التَّفَقُّهُ فِی الدِّینِ》یعنی هرچه اسمش‌ را کمال بگذارید در این علم دین هست. هر کمالی تحت الشعاع این کمال است.

در نهایت هم صاحبش را به درجه بهشت میرساند. در مرتبه بالاتر نیز به مقام همنشینی و همجواری با خاندان عصمت و طهارت علیهم‌السلام میرسد.

اهل بیت عصمت علیهم السلام هر تعبیری که ارزشمندی‌ و کمال را میرساند، راجع به علم دین فرموده‌اند. پس چرا ما تشویق نمیشویم؟! چرا این فرمایشات در ما‌ اثر نمیکند؟! چرا از این گوش می‌آید و از آن گوش میرود؟!

چرا برای اندک وعده و نویدی که مثلا برای برنده شدن در فلان مسابقه، میدهند در ما انگیزه ایجاد میشود یا انگیزه‌مان تقویت میشود و به تلاش و تکاپو می‌افتیم، در حالی که معلوم نیست برنده شویم و فقط احتمال دارد به آن جایزه دست پیدا کنیم؟!!

اما در رابطه با علم دین که اینقدر اولیای خدا بر آن تاکید کرده‌اند در حالی که وعده‌هایشان‌ هم کاملا قطعی است، طوری عمل میکنیم که گویا هیچ چیز به گوشمان نخورده است!

افسوس میخورم برای عمر عزیزان! آقایان‌ طولی نمیکشد که سنتان بالا میرود، کم‌‌کم خانواده تشکیل میدهید، کم‌کم مشاغل دیگری برایتان ایجاد میشود که آدم کمتر وقت میکند با حواس کاملا جمع تحقیق کند، مطالعه کند و دقت در مطالب داشته باشد.

آقایان! موقعیت را از دست ندهید. حسرت خواهید خورد.