گزیده‌ای از سخنرانی خطیب توانا، حجت الاسلام و المسلمین سید مرتضی موسوی نژاد در مراسم دومین سالگرد ارتحال استاد آیت الله موسوی نژاد رحمه الله

خداوند انسان را برای بندگی آفریده و این بندگی را وسیله‌ی رشد و تکامل او قرار داده است. حتی سکوی معراج انبیای الهی، مقام عبودیت آنها بوده است.

حال این عبودیت و بندگی چیست؟

عبودیت یعنی انسان مطیع محض خداوند متعال باشد. خواسته‌ی خدا را بر خواسته‌ی خودش ترجیح دهد. این بندگی ثمره‌اش در آخرت بهشت و نتیجه‌اش در دنیا عزت و آقایی است.

امام صادق علیه السلام فرموده‌اند:
《مَن أرادَ عِزّاً بِلا عَشیرهٍ و غِنىً بِلا مالٍ و هَیبَهً بِلا سُلطانٍ فَلْیَخرُجْ مِن ذُلِّ معصیهِ اللهِ الى عِزِّ طاعتِه》
کسی که آقایی و عزتی میخواهد بدون آنکه نیاز به قوم و عشیره آنچنانی باشد و بی نیازی و غنایی بدون داشتن مال و ثروت و هیبتی بدون داشتن سلطنت و حکومت، خود را از ذلت معصیت و نافرمانی خدا خارج کند و داخل در مقام طاعت و بندگی او نماید.


در حدیث قدسی که در باب ماه رجب وارد شده است خداوند میفرماید:
《أنا جَلیسُ مَن جالَسَنی و مُطیعُ مَن أطاعَنی》

من همنشین کسی هستم که با من همنشین باشد. آن کسی که مشغول خواندن قرآن است یا در حال دعا و ذکر میباشد (یا دیگر اعمال صالح) او همنشین خداست.

از این مهمتر میفرماید: و من مطیع کسی هستم که مطیع من باشد. یعنی بنده ای که هر وقت صدایش بزنم میگوید چشم، او هم هر وقت مرا صدا بزند اجابتش میکنم.

ماه مبارک رجب هم از آن فرصتهای ارزشمند و مهم در زمینه بندگی خدای متعال میباشد.

عرض شد بندگی خدا موجب عزت و آقایی است. به مناسبت ایام شهادت امام هادی علیه السلام نمونه‌هایی از این عزت و آقایی را در زندگی ایشان به عنوان بنده‌ی نمونه خداوند متعال عرض میکنیم:

از آن جمله است این جریان که عده‌ای از اطرافیان متوکل عباسی به او گفتند: هر وقت علی بن محمد (امام هادی علیه السلام) بر تو وارد میشود، پرده‌دار تو پرده را برای او کنار میزند. این به علی بن محمد شخصیت و عزت میدهد. به پرده دارت دستور بده دیگر این کار را نکند. او نیز دستور داد. زمانی که امام هادی علیه السلام خواستند وارد مجلس او شوند، در فضای بسته بادی وزیدن گرفت و پرده را برای ایشان کنار زد. هنگام خارج شدن حضرت نیز همین اتفاق تکرار شد. به متوکل خبر دادند که چنین اتفاقی افتاد. او نیز دستور داد پرده دار مجددا کارش را انجام دهد تا بیش از این بر عزت و شخصیت حضرت در نزد اطرافیان افزوده نشود!

اما این مجلس به نام و یاد شخصیت بزرگواری است که در عرصه بندگی خدا، ممتاز بود. رمز موفقیت ایشان در زندگی پر برکتشان این بود که ایشان به حقیقت به دنبال بندگی خدا بود. این حقیقتی بود که ما همواره به چشم خود، شاهدش بودیم.

دغدغه ایشان تربیت سرباز برای حضرت حجت بن الحسن علیه السلام بود. اما این بُعد اجتماعی ایشان قطعا ریشه در مقام عبادت و ارتباطش با خداوند متعال داشت. در روایتی فرموده‌اند:《مَن أصلَحَ بینَه و بینَ اللهِ أصلَحَ اللهُ بینَه و بینَ الناسِ》

در زمینه عبادت وضعیت ایشان چنان بود که در بسیاری از مواقع که بر ایشان وارد میشدیم، ایشان را رو به قبله در حال عبادت می‌یافتیم.

قرآن را با صوتی حزین و اشکی جاری میخواندند. در حال دعا و مناجات چنان تضرع و گریه‌ای داشتند که انسان به حال ایشان غبطه میخورد.

ایشان معتقد بودند صرف درس خواندن انسان را به جایی نمیرساند. انسان برای پرواز به دو بال تحصیل علم و پرداختن به معنویات نیاز دارد. هیچ پرنده‌ای با یک بال نمیتواند پرواز کند.
ایشان به این مطلب حقیقتا هم عامل بودند و هم دیگران را

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *